Het zit Mark (Mark Doherty) allemaal niet mee. Zijn acteercarrière verloopt stroef, zijn vriendin wil bij hem weg en zijn huurhuis in Dublin valt van ellende uit elkaar. In plaats van zijn schouders eronder te zetten aanschouwt Mark de situatie met zijn treurige-honden-ogen. Het lijkt erop dat hij zijn sullige bestaan heeft geaccepteerd, niet wetende dat alles nog veel en veel erger kan. Vanaf het moment dat zijn vriendin Sally (Amy Huberman) de woorden ‘Tomorrow I’m leaving’ tegen hem uitspreekt barst het huis uit zijn voegen. Letterlijk.
Is het niet het krakende huis, dan is het wel de flikkerende lamp in de keuken of het rommelige interieur dat je een onbestemd gevoel geeft. Gedurende de hele film hangt er een spanning in de lucht. Gaan er nog meer doden vallen omdat Mark te slap was om het achterstallig onderhoud te doen? Door scheve camerastandpunten te gebruiken weet regisseur Ian Fitzgibbon de situatie nog chaotischer te presenteren.
Komische troosteloosheid?
Ondanks de troosteloze sfeer in de film, heeft de Ierse regisseur de film komisch bedoeld. Toch ligt het tempo in de film te laag om elke grap goed uit de verf te laten komen. Dit heeft vooral te maken met de weinig doortastende houding van hoofdrolspeler Mark. Gelukkig weet vriend en huisgenoot Pierce (Dylan Moran) een paar immorele oplossingen te bedenken die ze uiteindelijk zelfs naar het succes helpen.
Je kan je afvragen wie er in staat is om een film te bedenken waarin binnen vier minuten vier doden vallen in hetzelfde huis door stom ongeluk. Dat is inderdaad hoofdrolspeler Mark Doherty zelf. De film vertoont dan ook een aantal autobiografische kenmerken. ‘Zo is David, die in de film Marks invalide broer speelt, ook echt zijn broer. Dylan Moran is echt een goede vriend van hem en de regisseur bij wie hij in de eerste scène auditie doet, heeft hem in het echte leven ook afgewezen’, vertelt Fitzgibbon.
Een geboren loser
Minder autobiografisch is het personage dat Doherty speelt. In de film bestempelt hij zichzelf als een geboren loser, maar in het echte leven heeft hij toch wel eens succes. Halverwege de jaren ’90 was hij stand-upper in Ierland, Engeland en Schotland, waarvoor hij zelfs een prijs kreeg. Ook was hij genomineerd voor Beste Scriptschrijver voor ‘A Film with Me in It’ tijdens de Irish Film and Television Awards 2009. Al past het dan stiekem toch wel weer bij zijn personage dat hij net niet met de winst naar huis ging.
> Lees dit artikel ook op SAPsite