“Oeh I wonder…”, galmt het uit de luidsprekers. Het is de soundtrack van de lustrumvoorstelling ter ere van 15 jaar Parnassos. Witgeschminkte meisjes met tutu’s en rode pruiken trippelen door het publiek en duwen willekeurige mensen een lolly voor de neus. Ongemakkelijk kijken zij de roodharige poppen aan, twijfelend of ze het snoepje aan zullen nemen. De toon is gezet: ongemakkelijke ontmoetingen blijken het thema van de avond.
Vier avonden achter elkaar speelt een grote groep toneelspelers verschillende stukjes verspreid door het hele gebouw van Parnassos aan de Kruisstraat. Bij binnenkomst worden de bezoekers ingedeeld in groepen met namen als ‘Strak in Pak’, ‘Glamourpoes’ en
‘Error’ en voor je het weet schuifel je twee uur lang met een groepje onbekenden door het gebouw.
‘Error’ en voor je het weet schuifel je twee uur lang met een groepje onbekenden door het gebouw.Ambtenaren in het toilet
In totaal krijg je zes stukjes van ongeveer een kwartier te zien. Het soort locatie verschilt sterk; van de hal naar de wc en via de zolder naar de tuin en de fietsenkelder. Elk decor heeft weer zo zijn voordelen voor het spel. Zo worden de wc-deuren in het stukje (ont)moeten gebruikt als gemeenteloket. Strenge ambtenaren met blonde pruiken verwijzen de toeschouwers constant door en klappen de deur voor je neus dicht. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld, zo’n scene staat of valt immers met goede timing. En die is goed. Bovendien houden ze hun gezicht strak in de plooi. Drie maanden lang wekelijks oefenen werpt zijn vruchten af.
In totaal krijg je zes stukjes van ongeveer een kwartier te zien. Het soort locatie verschilt sterk; van de hal naar de wc en via de zolder naar de tuin en de fietsenkelder. Elk decor heeft weer zo zijn voordelen voor het spel. Zo worden de wc-deuren in het stukje (ont)moeten gebruikt als gemeenteloket. Strenge ambtenaren met blonde pruiken verwijzen de toeschouwers constant door en klappen de deur voor je neus dicht. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld, zo’n scene staat of valt immers met goede timing. En die is goed. Bovendien houden ze hun gezicht strak in de plooi. Drie maanden lang wekelijks oefenen werpt zijn vruchten af.
Verwarrende boodschap
Het lijkt erop dat de toneelspelers ons willen laten inzien hoe moeilijk we het onszelf kunnen maken bij sommige ontmoetingen. Stel je komt de man van je dromen tegen in het fietsenhok, wat doe je dan? Je denkt: ‘Jemig, wat ben jij heerlijk, met jou wil ik de rest van mijn leven delen’, maar zegt: ‘Goh, lekker weertje hè, voor de tijd van het jaar?’. Zeg maar dag tegen je prins.
Stof tot nadenken dus. En denk maar niet dat de stukjes helderheid verschaffen. Vier van de zes keer wordt het publiek streng toegesproken of de zaal uitgejaagd, met als gevolg dat je verward achterblijft. Want het moet natuurlijk wel ongemakkelijk blijven.
> Lees dit artikel ook op SAPsite [Foto: Lenie Dorland]