Max is negen jaar en voelt zich niet gelukkig thuis. Hij heeft geen vriendjes, zijn zus laat zomaar haar vrienden zijn iglo slopen en zijn moeder stuurt hem zonder eten naar bed. Had hij het maar voor het zeggen…
Iedereen die het gelijknamige boek Where the Wild Things are uit 1963 van Maurice Sendak kent, weet wat er gaat komen. Max loopt weg en zeilt in zijn uppie naar een eiland. Dat eiland wordt bewoond door een groepje ongelukkige monsters die twijfelen of ze hem moeten verslinden of niet. Als Max vertelt dat hij koning is geweest, zien de beesten hun kans. Ze kronen hem tot hun opperhoofd. Aan Max de taak om de monsters weer dichter bij elkaar te brengen.
Vrijheid
Het boek uit de jaren ’60 telt niet meer dan tien zinnen. En dat gaf regisseur Spike Jonze (Adaptation, Being John Malkovich en bedenker van Jackass) zowel vrijheid als een zware opgave. Maar, zo zegt hij in de Filmkrant: ‘Toen ik ontdekte dat de Wild Things eigenlijk gedachten en gevoelens zijn, wist ik hoe ik de film moest maken.’
Artistiek verantwoord
Where the Wild Things are kreeg automatisch het stempel ‘jeugdfilm’, want het boek was destijds ook voor kinderen bedoeld. De film is geproduceerd door Warner Bros, bekend van jeugdfilms als Harry Potter en Pokémon. Even was er de angst dat Wild Things niet uit de kosten zou komen omdat het publiek zoiets artistieks niet zou kunnen waarderen. Maar niets is minder waar en van alle kanten wordt Jonze geprezen om zijn subtiele kunstwerk. De monsters zijn gemaakt door Jim Henson’s Creature Shop, de man achter de Muppets en Sesamstraat. Ze zijn groot en, toegegeven, niet overdreven aaibaar, maar hebben toch een menselijke uitstraling dankzij hun gezichtsexpressie en goed bijpassende stemmen.
De film is een versmelting van fantasie en werkelijkheid en kent subtiele overgangen van wilde ren- en vechtscènes naar rustige stukken met meer diepgang. De shots hebben een prachtige compositie en de cameravoering (handheld en schokkerig) geeft goed weer hoe chaotisch het er in het fantasierijke hoofd van Max aan toe gaat. Toch is het einde niet heel bevredigend, want is het Max nou wel of niet gelukt om de monsters gelukkiger te maken?
De soundtrack van de film werd overigens opgenomen door Karen O., zangeres van de Yeah, Yeah, Yeahs en ex-vriendin van Spike Jonze.
> Lees dit artikel ook op SAPsite