Ben Stiller in de hoofdrol, Los Angeles als ‘plaats delict’ en een leuke vrouwelijke tegenspeelster. Alle ingrediënten voor een ouderwetse romantische komedie, zou je zeggen. Maar Greenberg is dat allerminst.
Roger Greenberg (Ben Stiller) is een zuurpruim. Hij is veertig, woont in New York, komt vers uit het gesticht en is het doel in zijn leven volledig kwijt. Op het moment doet hij ‘even helemaal niets’, en vertrekt voor een aantal weken naar Los Angeles om op het huis en de hond van zijn succesvollere broer Philip te passen. Zijn broer laat zijn 25-jarige assistente Florence (Grete Gerwich) achter om Roger te helpen. Florence is naïef maar sympathiek en op zoek naar liefde. Niet geheel onverwacht bloeit dan ook iets op tussen Roger en Florence, maar regisseur Noah Baumbach (The Squid and the Wale, Margot at the Wedding) weet de typische ‘romkom’-clichés op afstand te houden. Zo zijn we binnen tien minuten al getuige van een van de meest onhandige seksscenes sinds jaren.
Stiller als anti-held
Voor de kijker is het een zware taak om je te identificeren met het hoofdpersonage, maar als je Greenberg vergelijkt met vorige films van Baumbach kun je concluderen dat dit een belangrijk kenmerk van de regisseur is. Ook in zijn vorige films stonden zwaarmoedige karakters centraal. Dit keer is het dus Roger, die is blijven steken in het verleden, toen hij nog in LA woonde, in een rockband zat en vrienden had. De werkelijkheid is dat hij zijn band uit elkaar heeft laten vallen omdat hij geen platencontract wilde tekenen, naar New York is verhuisd en daar bijklust als timmerman. Hij staart zich blind op onbelangrijke dingen als het balsemen van zijn lippen en het schrijven van klachten naar de vliegtuigmaatschappij. Een ondankbare anti-heldenrol voor Stiller dus, maar het gaat hem behoorlijk goed af. Hij laat daarmee zien dat hij meer kan dan alleen de lolbroek uithangen, iets wat onder andere collega Jim Carey al deed in Eternal Sunshine of the Spotless Mind.
Muziek en Florence houden de film overeind
Door de moeizame relatie tussen Greenberg en de kijker, wordt de film dan ook deels gedragen door de muziek. De soundtrack bestaat deels uit nummers van James Murphy, oprichter van LCD Soundsystem en Death From Above en is buiten de film ook meer dan de moeite waard om te beluisteren. Ook het personage van Florence probeert met haar luchtige kijk op het leven de balans in de film te bewaren. Toch komt de film traag op gang. Pas de laatste tien minuten maakt Greenberg de ontwikkelingen door die je als kijker wilt zien. Hij laat zich, wel onder invloed van de nodige drugs, dan eindelijk van zijn menselijke kant zien en ziet in dat Florence toch meer voor hem betekent dan hij dacht. Toch nog een typisch ‘romkom’-cliché?
> Lees dit artikel ook op SAPsite