Tag Archive for 'Recensie'

Krach | Elektrorocken in je witte hemd

Vorig jaar veranderde With Ice hun bandnaam in Krach (www.derkrach.nl). Et voilá: ze werden Serious Talent, mochten spelen in De Wereld Draait Door en speelden twee keer opEurosonic Noorderslag. Om over de release van hun kersverse titelloze debuut nog maar te zwijgen. Om de plaat wat ‘krach’ bij te zetten, maken de vijf mannen een tour door Nederland en belandden ook in EKKO.

Ondanks de uitgebreide aandacht die de band op 3fm heeft gekregen, is de show niet uitverkocht. Eigenlijk onterecht, want je krijgt waar voor je geld. Ten eerste omdat je naast Krach ook nog Bombay Show Pig (ook in wit hemd!) als voorprogramma en Die Lui als ‘toegift’ krijgt. Maar vooral omdat Krach er zelf een feestje van maakt.

In uniform bestijgen de heren het podium en zetten de eerste tonen van ‘Hunger’ in. Een aanvankelijk rustig nummer dat uitmondt in een flinke portie elektrorock. De toon is gezet. Na een paar nummers, waaronder de hits ‘Do The Wave Now’ en ‘So I Do A Little Dance’, is het publiek flink opgewarmd en Krach begint er zelf ook van te zweten. De uniformen gaan uit en de set wordt vervolgd in witte hemden en bretels.

De combi van synthesizer, twee gitaren, bas, drums en de brulstem van Reinier van den Haak maakt dat de zaal haast te klein voelt. De sound zweeft ergens tussen de vette elektrobeats van Soulwax en de zware rock van De Staat (niet zo raar als je hulp hebt gehad van Torre Florim), met af en toe een vleugje stonerrock. De zaal geniet, er wordt gedanst en de ogen van de bandleden twinkelen. Ze hebben bewezen dat de fijne sound op het album live nog beter tot zijn recht komt.

Is het de goede sfeer of inmiddels een gewoonte? Bij het laatste nummer waagt Reinier bewapend met megafoon in elk geval een sprong in het publiek. De fanbase blijkt nog net iets te klein, want iedereen stapt netjes opzij. De zanger baant zijn weg door de zaal en als hij even later achterin op de bar staat, volgt een ongemakkelijke situatie: waar moet je kijken? Overal gebeurt wat.

De laatste tonen, die dankzij toetsenist David Hoogerheide inmiddels meer klinken als elektro dan rock, gaan vloeiend over in de dj-set van Die Lui. Speciaal door de band meegenomen om het publiek niet in stilte achter te laten. Stukje totaalervaring. En dat is de kracht van Krach.

> Lees dit artikel ook op Sapsite

Jon Allen = net als vroeger

Voor je hedendaagse portie oldskool rock a la The Eagles hoef je heus geen oude stoffige plaat uit de kast te trekken. Jon Allen is hier om je moderne oor te pleasen met zijn rauwe geluid.

Links en rechts staan bezoekers die je vader en moeder hadden kunnen zijn. Voor en achter mensen van in de twintig en helemaal vooraan (zo blijkt na afloop van het concert) zelfs kinderen. Het is duidelijk; Jon Allen is voor alle leeftijden.

Hoog 70s gehalte
Het geluid van Allen ligt dan ook goed in het gehoor. Zijn stem is ietwat schor, zijn melodietjes soms vrolijk, soms droevig en af en toe pakt hij er een elektrische gitaar bij voor net dat beetje extra. En live blijkt nog meer waarom de vijftigplussers deze avond ruimschoots aanwezig zijn: Jon Allen klinkt als The Eagles, heeft de stem van Rod Steward en de looks van een Beatle.

Onzeker
De goedgemutste Engelsman bracht vorig jaar zijn eerste album ‘Dead Mans Suit’ uit. Het kostte hem tien jaar om de nummers voor het album te schrijven, naar eigen zeggen omdat hij erg onzeker is over zijn schrijverskwaliteiten. Hij studeerde af aan de ‘Liverpool Institute of Performing Arts’, mede opgericht door oud-Beatle Paul McCartney. McCartney sprak hem moed in en gaf de complimenten die Allen nodig had om die laatste stap naar het echte succes te durven zetten.

Sympathiek
Deze avond komen alle twaalf nummers van het album voorbij, plus een paar extraatjes (een nieuw nummer en een paar tracks die niet op het album staan). Tussendoor houdt hij het publiek bij de les met een paar droge grapjes. Sympathiek is het juiste woord voor deze linkshandige singer-songwriter.

Andermans geluid
Tot zover scoort Jon een dikke 8. Maar toch is er iets dat het cijfer een puntje omlaag trekt. Jon heeft namelijk niet echt een eigen geluid. Zo doet de zangmelodie in ‘Happy Now’ ergens aan ‘Living On My own’ van Freddy Mercury denken en waan je je tijdens ‘Down By The River’ bij een concert van The Eagles. Echt origineel is Jon dus niet, maar hij komt er aardig mee weg. Het “ouwelullenrock-gehalte” wordt gecompenseerd door de kippenvelmomentjes tijdens ‘Sleeping Soul’ en ‘Going Home’.

Hopelijk hoeven we niet tien jaar te wachten op het volgende album.

Jon Allen speelde 2 april in Tivoli de Helling

> Lees dit artikel ook op SAPsite