Ze zitten middenin de opnames voor hun nieuwe clip Radio 4AM, maar een interview kan wel even tussendoor. In de zelfgedoopte Mr. Love & The Stallions-base aan de Minrebroederstraat spreekt Sapsite met zanger Bas van de Looy (31), gitarist Remco van de Looy (34) en bassist Max Faulkner (25).
Hard gefeest hebben ze, de vijf heren van Mr. Love & The Stallions, toen hun derde plaat Playgrounds werd uitgebracht. In april was de releaseparty in EKKO. “We waren heel blij dat we eindelijk onze nieuwe liedjes konden spelen. Het duurde best lang voordat we de boel weer bij elkaar hadden, tussen deze en onze vorige plaat zat vier jaar”, legt zanger Bas uit. “We waren zo druk met de vorige plaat promoten dat we vergaten om nieuwe liedjes te schrijven.”
Utrechters met een zachte ‘g’
De zachte ‘g’ van de Van de Looytjes verraadt dat de oorsprong niet echt in Utrecht ligt. Eindhoven is de plek waar het allemaal begon. Dat was de stad waar zanger Bas en drummer Lou Swinkels destijds “een potje noise” maakten op hun studentenkamertje. Al snel kwam neef Remco erbij en werd op een feestje violist Einar Ihle gescoord. Bas: “Ik nam hem onder mijn arm mee naar Remco en riep ‘kijk, we hebben er één!’. We waren toen helemaal fan van dEUS, dus moesten we ook een violist. De volgende dag kwam hij repeteren en zat hij in de band.”
De Utrechtse scene
In de zes jaar die volgden, verhuisde iedereen naar Utrecht. Ze voelen zich hier thuis. “Er is veel talent hier, de muziekcultuur is heel tof. Iedereen kent iedereen, dat zorgt voor leuke samenwerkingsprojecten. Ik denk ook dat we wat beter in de Utrechtse scene passen dan in die van Eindhoven, want daar komt meer de stevige rock ’n roll vandaan”, zegt Bas die in zijn vrije tijd graag naar de 3voor12-avonden in dB’s gaat om nieuw talent te checken.
Een bassende Brit
Maar ondanks dat ze het met z’n vieren goed voor elkaar hadden (Grote Prijs voor ‘meest vernieuwende band’, twee albums en een deuntje onder een theereclame), miste er iets: een bassist. Twee jaar geleden kwam Max in beeld, de bassende Brit die voor zijn zwangere Nederlandse vriendin naar Utrecht was verhuisd. Max: “Via Thom Rutherford, de zoon van Genesis-gitarist Mike Rutherford, kwam ik in contact met iemand die deze jongens weer kende. Het is echt op de ons-kent-ons-manier gegaan.” Bas vult aan: “De auditie ging lekker soepel, Max was een echte gangmaker en hij bleek ook nog eens heel goed te zijn. En dat hij Brits is, is voor mij ook heel handig, want hij kan mooi de teksten checken op grammatica.”
Keerpunt
Drie vliegen in één klap dus. Eigenlijk zelfs vier, want Max bleek een keerpunt in de sound van de band. “Max grooved als een gek. Dat heeft invloed gehad op ons geluid. Het is nieuw, strakker, funkier. Als ik de muziek die we maken zou moeten omschrijven zou het zoiets zijn als vrolijk, levenslustig en rock ’n roll met een snufje experiment”, aldus Remco. Bas noemt Walk In The Park en Score For A Roadmovie als twee nummers op de nieuwe plaat die kenmerkend zijn voor de “geëvolueerde sound”.
Varkensschuur
Omdat de band na de tweede plaat besloot zonder hun management door te gaan, namen ze de nieuwe plaat in eigen beheer op. Dat betekent natuurlijk dat je alles lekker zelf kunt beslissen, maar ook dat je niet de beschikking hebt over allerlei blitse opnamestudio’s. En dus werd de plaat deels opgenomen in de varkensschuur in Son en Breugel, bij de pa en ma van de drummer. De rest werd opgenomen in het Mr. Love & The Stallions-honk in Utrecht en door violist Einar geproduceerd. Eind april werd bovendien het contract met V2 getekend, wat ervoor moet zorgen dat ook het nodige aan promotie wordt gedaan. “Daar lieten wij het namelijk een beetje liggen”, zegt Remco. “Dat we nu een partij hebben die echt voor ons aan de slag gaat, zou wel wat meer aandacht op moeten leveren.
Klaar voor Nederland
Want tja, de band bestaat dit jaar op de kop af een decennium en na al die tijd zijn ze nog niet zo bekend als plaatsgenoten GEM of Urban Dance Squad. Het kan ze eigenlijk niet schelen ook. Bas: “We zijn niet zo wijdverspreid, maar we krijgen veel complimenten van de mensen die wel naar ons luisteren. En dat is wat mij betreft ook een succes.” Zijn neef vult aan: “Natuurlijk is groot worden wel onze ambitie, maar het moet wel passen. Ik denk dat deze plaat deuren gaat openen, we zijn er in elk geval klaar voor. Elke dag muziek maken en touren, ja daar kan ik wel vrolijk van worden als dat mijn werk zou zijn.”
> Lees dit interview ook op SAPsite
Het lijkt erop dat de vogels een ware plaag beginnen te worden in de binnenstad. Onder andere op Vredenburg, Ledig Erf en uiteraard bij de Dom bespieden ze Jan en alleman. En ze duiken op steeds meer plaatsen op, want in het immer drukke Utrecht hebben ze natuurlijk een hoop in de gaten te houden. Maar hoe raken die vogels hier verzeild?
“Het zal wel kunst zijn”