Zoek je een freelance redacteur, tekstschrijver of copywriter?
De Journalistiekfabriek produceert tekst op maat.

Zo nieuwsgierig als heilige koeien

IMG_1471-210x157

In India kijken ze van heel veel dingen niet zo raar op. Zo is het daar doodnormaal dat je met z’n vijven naast elkaar op een tweebaansweg dwars door een kudde koeien slingert, je duizenden mensen op je bruiloft uitnodigt en rijendik naast elkaar in de berm slaapt. Waar ze wél raar van opkijken zijn lange, blanke buitenlanders. 

“Hello, which country?”, vraagt iemand. Mijn vriend en ik lopen over straat. Het kan overal in India geweest zijn, het is namelijk de standaard openingszin voor een Indiër die graag even wil kletsen. “Holland”, zeggen wij. “Ahaa, very long people in Holland! How tall are you?”. Standaard tweede zin. Ik weet zeker dat hij hierna gaat vragen of we getrouwd zijn. Mijn vriend (twee meter hoog) zegt hoe lang hij is. “Ah yes, long man, long life! You married?” Bingo.

Nieuwsgierig

In India hoef je niet om een praatje verlegen te zitten. Ze zijn namelijk zo nieuwsgierig als koeien, heilige koeien uiteraard. En ze verbergen het niet, of ze zijn er heel slecht in. Groepjes scholieren schuifelen giebelend achter je aan, anderen maken ‘stiekem’ een foto met hun mobieltje, of ze staren gewoon. Minutenlang zonder te knipperen, met alle risico’s van dien. Die ene riksja-chauffeur had beter vóór zich kunnen blijven kijken in plaats van naar ons, daar was die brommerrijder het vast ook mee eens.

Die constante aandacht is af en toe weliswaar een tikje irritant, maar het zette mij wel aan het denken. Hoe geïnteresseerd zijn we hier in Nederland nou nog in voorbijgangers? Een praatje met een wildvreemde maken doen we eigenlijk nooit, tenzij je de weg kwijt bent of wilt schelden op een gek in het verkeer.

Mensen die het wel proberen, verdenken we ervan dat ze iets van ons willen. Zelfs Indiërs valt het op. Zo vroeg kunststudent Kumar in Jaipur of hij ons mocht meenemen naar een mooi uitzichtpunt, uiteraard nadat hij eerst een kort praatje met ons had gemaakt. Hij zag er betrouwbaar uit, dus waagden we de ‘gok’. Hij was blij en vroeg aan ons waarom het toch altijd zo moeilijk is om Europeanen te overtuigen van zijn goede wil. Tja, waarom? Die openheid zijn we niet gewend. Op het uitzichtpunt kletsten we verder over de verschillen tussen Europa en India. Daarna dronken we de beste chai die we in India hebben geproefd.

Te goed van vertrouwen

Je kan niet altijd geluk hebben. Zo was die ‘priester’ in het heilige pelgrimsoord Pushkar iets minder oprecht. De opdracht: gooi een bloemetje in het heilige meer. Als het in een contract had gestaan waren dit de kleine lettertjes geweest: zeg een priester na en doe daarna een gulle gift of anders bezorg je je vrienden, familie en andere dierbaren een slecht karma voor de rest van hun leven.

Het is niet dat ik niks voor mijn dierbaren over heb, maar om nou 5001 Roepie (die 1 extra is omdat ronde getallen ongeluk brengen) neer te tellen voor een priester die op een trapje aan het heilige meer zinnen prevelt in de trant van “Pushkaaar, holy plaace, holy laake, Pushkaaar, good donatiooooon”, lijkt me wat teveel van het goede. Dus gaf ik 50 Roepie (nog geen euro). Het gevolg: een paars aanlopende priester die schreeuwt dat je voor dat bedrag nog niet eens het boekje kan kopen waarin alle bedragen worden opgeschreven en dat die karma’s vervloekt zullen worden. Sorry aan iedereen hiervoor.

Toch hebben we voornamelijk leuke gesprekken gevoerd met Indiërs. We dronken chai met Jamin in Jaisalmer. We vroegen hem of hij een plek wist waar ze lékkere koffie hadden (dus geen oploskoffie). Uiteraard wist hij dat en hij nam ons mee naar het hotel van zijn broer. Op de kaart stond alleen oploskoffie, dus bestelden we chai. Jamin schepte op dat hij een Nederlandse vriendin had gehad, maar dat dat zijn ‘little secret’ was en dat zijn familie het niet mocht weten. Hij vertelde dat sommige vrienden van hem al naar Europa waren vertrokken om achter de liefde aan te reizen. De drang om te ontsnappen is groot bij jonge Indiërs. Niet zo gek, als je je bedenkt dat meer dan 90 procent van hen nog steeds wordt uitgehuwelijkt.

Ook met Raj, onze gids tijdens de kamelensafari door de Tharwoestijn, spraken we over hoe het is om vast te zitten aan ouderwetse tradities. Als enige jongen in de familie moet hij keihard werken voor de bruidsschat van zijn zes zussen. Al zijn geld gaat naar zijn familie. Zelf heeft hij niks nodig: hij slaapt onder de sterren en eet wat de toeristen niet meer hoeven. Zijn droom is om ooit zijn eigen kameel te kunnen kopen en zijn eigen safari’s te organiseren. Kijk, daar heb ik dan wel weer 5001 Roepie voor over.

Leave a Reply

*